Τρύπες: Η ιστορία πίσω από τον τελευταίο τους δίσκο και το άδοξο τέλος
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
«Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί/Οι ονειροπόλοι οι χαμένοι οι τρελοί/Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί/Θα έπρεπε κιόλας να 'χουν ήδη συλληφθεί».
Με αυτούς τους γεμάτους ειρωνεία και αλήθεια στίχους, οι Τρύπες άνοιγαν το 1999 ένα κεφάλαιο που έμελλε να είναι το τελευταίο τους. Το Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων κυκλοφόρησε, στις 8 Ιουλίου, και σφράγισε με τον πιο ηλεκτρισμένο τρόπο την πορεία της σπουδαιότερης μπάντας που γέννησε το ελληνικό ροκ.
Ήταν μια περίοδος που το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη βρισκόταν στο απόλυτο δημιουργικό του απόγειο. Μέχρι τότε, τα τραγούδια γεννιούνταν από ένα αρχικό προσχέδιο, μια ιδέα στην κιθάρα. Σε αυτόν τον δίσκο, όμως, η διαδικασία άλλαξε. Η δημιουργία έγινε συλλογική, μια μυσταγωγία μέσα στο προβάδικο. Τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί στον δρόμο και στη σκηνή είχαν χτίσει μια βαθιά, σχεδόν τηλεπαθητική επικοινωνία. Δεν χρειάζονταν λόγια. Υπήρχε τυφλή εμπιστοσύνη, κοινή αισθητική και η σιγουριά ότι η νότα του ενός θα κούμπωνε τέλεια στο συναίσθημα του άλλου.
Εξερευνώντας νέα ηχητικά μονοπάτια, ο Γιάννης Αγγελάκας και η παρέα του παρέδωσαν έναν δίσκο σκοτεινό, ποιητικό, γεμάτο ωμή δύναμη και λυρισμό. Ο τελευταίος αυτός δίσκος είναι και η πιο πειραματική δουλειά τους, χρησιμοποιώντας πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία τα οποία προσέφερε στην δημιουργία του άλμπουμ κυρίως ο Γιώργος Χριστιανάκης. Ο Χριστιανάκης, από το 1998 ήταν ο άνθρωπος που έπαιζε πλήκτρα στις ηχογραφήσεις της μπάντας και έγινε επίσημα το έκτο μέλος. Η «Γιορτή» έγινε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία και ο δίσκος έλαβε για άλλη μια φορά μεγάλη προσοχή από τα ΜΜΕ. Όλα έδειχναν ότι η μπάντα είχε ακόμα πολλά να δώσει. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια.
Όταν ξεκίναγαν έφηβοι από τη Θεσσαλονίκη, εμπνευσμένοι από το «Φλου» του Παύλου Σιδηρόπουλου, το μόνο που ήθελαν ήταν να παίζουν μουσική. Κάθε ολοκληρωμένο τραγούδι ήταν μια γιορτή. Δεν φαντάζονταν ότι θα άλλαζαν τον χάρτη της ελληνικής μουσικής, γιατί οι πραγματικοί πρωταγωνιστές σπάνια έχουν επίγνωση ότι γράφουν ιστορία τη στιγμή που συμβαίνει.
Η συνέχεια, δυστυχώς, γράφτηκε με το μελάνι μιας επώδυνης διάλυσης. Αντίθετα με τον εμβληματικό στίχο τους, για τις Τρύπες αυτό το ταξίδι τελείωσε άδοξα. Όταν έσβησαν τα φώτα, η απώλεια ήταν βαριά, σαν να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο. Παράλληλα, όμως, ήρθε και μια παράξενη ανακούφιση, καθώς το κλίμα είχε γίνει πια τοξικό.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2001 για λόγους οι οποίοι δεν είναι τελείως ξεκάθαροι καθώς κανένα από τα πρώην μέλη δεν έχει δεχτεί να μιλήσει σε βάθος για το θέμα, παρ ολ' αυτά οι δύο επικρατέστερες θεωρίες είναι πως ο Αγγελάκας ήταν ο πρώτος που αποχώρησε με την προοπτική να ξεκινήσει σόλο καριέρα ή πως κάποια στιγμή το ομαδικό πνεύμα χάθηκε και αποφασίστηκε πως η μπάντα είχε κλείσει τον κύκλο της. Οι εκ των υστέρων δημόσιες τοποθετήσεις άφησαν πίκρα και αναπάντητα ερωτήματα στους ανθρώπους που έχτισαν αυτόν τον μύθο μαζί, πλάτη με πλάτη.
Σήμερα, με την απόσταση του χρόνου, οι ελπίδες των θαυμαστών για ένα reunion παραμένουν ζωντανές, με χιλιάδες μηνύματα να κατακλύζουν τα μέλη της μπάντας. Ωστόσο, μια τέτοια επιστροφή δεν υπήρξε ποτέ ως σκέψη ούτε πρόκειται να συμβεί.
Αυτό που μένει τελικά είναι η ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε και οι βαθιές συγκινήσεις. Κάθε φορά που κάποιος πατάει το play, οι αναμνήσεις, οι εφηβικοί έρωτες και οι συναυλιακές νύχτες ζωντανεύουν ξανά. Μπορεί το ταξίδι για τις Τρύπες να τελείωσε, αλλά τα τραγούδια τους θα μας κρατούν για πάντα συντροφιά μέσα στη δική μας νύχτα.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
